Jej ciała nigdy nie odnaleziono

Jej ciała nigdy nie odnaleziono

Oryginalny thriller o rozpadzie związku i zdrowego rozsądku

Jeff i Karen są parą, jaką chyba każdy ma wśród swoich znajomych. Bez przerwy skaczą sobie do gardeł, umniejszają sobie nawet przy ludziach. Słowem: dla dobra własnego i całej ludzkości powinni się rozstać. Tylko jakoś nie potrafią. Żeby ratować dogorywający związek i jednocześnie nakręcić wspólny film, wybierają się na górską wyprawę. Z dala od cywilizacji mają wreszcie szansę spędzić razem trochę jakościowego czasu, szczerze porozmawiać. Albo się pozabijać.

„Jej ciała nigdy nie odnaleziono” jest jednocześnie thrillerem i opowieścią o rozpadzie związku. Jeff i Karen są tak nieznośni, że trudno kibicować któremukolwiek z nich. On ma nieuleczalną skłonność do nadętych przemówień i mansplainingu, ona nie przepuszcza żadnej okazji, by wejść mu w słowo. Każdy dialog ma tu sens, każda linijka i scena podkręcają napięcie. Aż w końcu powieka widza zacznie skakać ze stresu. To kino jednocześnie fascynujące i świadomie nieprzyjemne w odbiorze, formalnie odważne i pełne złośliwego humoru. To metaopowieść o gniciu związku, satyra na środowisko niezależnych filmowców i przede wszystkim świetnie skonstruowany thriller, w którym kolejne zwroty akcji staczają się bohaterom pod nogi niczym głazy urwane z górskiego zbocza. Nakręcenie filmu, w którym ekran wypełniają właściwie tylko dwie postacie, góry i las, wydaje się pomysłem ryzykownym. Tutaj zagrało doskonale.

„Jej ciała nigdy nie odnaleziono” to pełnometrażowy debiut Polarisa Banksa, który nie tylko wyreżyserował film i napisał scenariusz, ale również wcielił się w rolę Jeffa.