Krwawa mamuśka

Krwawa mamuśka

Legendarne dzieło Rogera Cormana z młodym Robertem De Niro

Kate „Ma” Barker nie zamierza dłużej klepać biedy. W czasach wielkiego kryzysu rusza w przestępczy rajd po amerykańskim Południu, a do eskapady pełnej przemocy angażuje czterech synów. Herman jest sadystyczny i niebezpiecznie przywiązany do matki, Fred wraca z więzienia z nowym towarzyszem, Kevinem, a Lloyd ucieka od rzeczywistości, sięgając po narkotyki. Najspokojniejszy z braci, Arthur, próbuje trzymać się z dala od rodzinnych ekscesów, ale w tym rodzie rozsądek nie jest pożądany. Po napadach na banki przychodzą porwania dla okupu, a gdy gang porywa zamożnego biznesmena, Ma musi zdecydować, jak daleko posunie się w imię rodzinnej lojalności.

W „Krwawej mamuśce” Roger Corman bierze za punkt wyjścia prawdziwą historię gangu Ma Barker i przerabia ją na brutalny, bezkompromisowy kryminał z domieszką czarnego humoru. To nie jest opowieść o romantycznych bandytach z sercem po właściwej stronie, lecz o rodzinie, w której miłość oznacza kontrolę, przemoc i bezwzględne posłuszeństwo. Corman nie wygładza makabry ani nie próbuje usprawiedliwiać swoich bohaterów: serwuje przestępczą sagę pełną przemocy, seksualnych obsesji i moralnego rozkładu. Efekt to ponury, groteskowy portret amerykańskiej rodziny, w której hasło „krew nie woda” nabiera wyjątkowo dosłownego znaczenia. „Krwawa mamuska” pozostaje jednym z najbardziej bezkompromisowych filmów Cormana: brutalnym, prowokacyjnym i pozbawionym hollywoodzkiego lukru. Wpisuje się również w nurt brutalnych, antyestablishmentowych filmów przełomu lat 60. i 70., które odchodziły od hollywoodzkiego mitu szlachetnego gangstera na rzecz bohaterów odpychających i moralnie niejednoznacznych. 

W rolę Ma Barker wciela się Shelley Winters, tworząc postać jednocześnie dominującą, przerażającą i groteskową. Towarzyszą jej m.in. Bruce Dern jako Kevin, Don Stroud jako Herman, Robert Walden jako Fred, Clint Kimbrough jako Arthur oraz młody Robert De Niro w roli uzależnionego Lloyda. Film wyreżyserował i wyprodukował Roger Corman, na podstawie scenariusza Roberta Thoma, rozwijającego historię stworzoną wspólnie z Donem Petersem. Zdjęcia Johna A. Alonzo i montaż Eve Newman nadają opowieści surowy, nerwowy rytm. Film Cormana zapowiadał popularność kina kryminalnego inspirowanego prawdziwymi zbrodniami i pokazywał, jak kino niezależne potrafiło podważać amerykańskie wyobrażenia o rodzinie, władzy i przemocy.