Pinokio: Rozpętanie

Pinocchio Unstrung

Pinokio: Rozpętanie

Bezczelnie krwawa i brutalnie zabawna wariacja na temat Pinokia

Geppetto ożywia Pinokia, by jego wnuk zyskał przyjaciela, drewniany chłopiec jednak szybko rusza na polowanie po ludzkie części, a jego wydłużający się od kłamstw nos staje się śmiercionośną bronią. „Pinokio: Rozpętanie” przewraca klasyczną baśń do góry nogami, zamieniając ją w krwawy slasher pełen czarnego humoru, groteski i makabry.

Geppetto tworzy i powołuje do życia drewnianą kukiełkę o imieniu Pinokio. Chce, by jego wnuk, James, miał przyjaciela, którego tak bardzo mu brakuje. Ale Pinokio tylko na początku spełnia swoją rolę. Drewniany chłopiec ma własny plan: chce stać się człowiekiem. Pod wpływem demonicznego Świerszcza uznaje, że istnieje na to tylko jeden sposób: musi zdobyć jak najwięcej ludzkich części. Zaczyna więc swoją krwawą, makabryczną misję, a jego wydłużający się pod wpływem kłamstw nos zamienia się w śmiercionośną broń. Wszyscy, którzy skrzywdzą Jamesa, umierają szybko, choć z pewnością nie bezboleśnie.

„Pinokio: Rozpętanie” bierze postać z klasycznej literatury dziecięcej i nadaje jej nowy, mroczny wymiar. Uzbrojony w bardzo czarny humor, paskudną pomysłowość i brutalny absurd, Pinokio morduje na ekranie z dziecięcą radością. I niewinnością, która sprawia, że jego krwawe ekscesy stają się jeszcze bardziej upiorne. „Pinokio: Rozpętanie” wspaniale, niczym drewniana kukiełka kierowana pewną ręką lalkarza, balansuje na granicy groteski, a sam Pinokio, animatroniczna marionetka, imponuje sposobem poruszania się i wykonaniem. To film brutalnie zabawny, który krwawej jatce nadaje klimat znanej wszystkim baśni.

Za film odpowiada Rhys Frake-Waterfield, twórca „Puchatka: Krew i miód” i jeden z architektów Twisted Childhood Universe, w którym postaci z dziecięcych opowieści dostają drugie, mniej niewinne życie. Ten film to dowód na to, że z każdą kolejną produkcją reżyser coraz lepiej przepisuje dziecięcych bohaterów zamieniając ich w koszmar. W roli Geppetta występuje Richard Brake, a głosu demonicznemu Świerszczowi użycza Robert Englund, któremu wcielanie się w potwory tak wspaniale wychodziło w „Koszmarach z ulicy Wiązów”. „Pinokio: Rozpętanie” jest piątą odsłoną tego uniwersum i jedną z jego najbardziej bezczelnych prób zamiany nostalgii w krwawy żart.