Mamo, jestem w ciąży z kosmitą

Mamo, jestem w ciąży z kosmitą

Prawdopodobnie najdziwniejszy film, jaki zobaczycie w życiu

Mary rzadko się myje, często masturbuje i mieszka z nadopiekuńczą matką. Nie wie, co zrobić ze swoim życiem, wie jednak na pewno, że nie chce mieć dziecka. Pewnego wieczoru spotyka we wspólnej pralni sąsiada, który ma wiele problemów, ale najbardziej naglącym z nich jest jego… mackopenis. Kiedy sąsiad ejakuluje na Mary, ta zachodzi w ciążę. Pozaziemską i obrzydliwą. Wszelkie próby pozbycia się dziecka idą na marne, a pomysły Mary czerpie z najmroczniejszych zakamarków swojego umysłu. Brzuch rośnie, piersi się deformują, a kosmiczne mleko tryska lekarzowi rodzinnemu prosto w oko. Bohaterka musi mierzyć się nie tylko z kosmitą, który rośnie w jej ciele, ale też ze sceptycyzmem lekarzy, kompletnie niepomocną matką i bezużytecznym przyszłym ojcem, którego mackopenis nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

„Mamo, jestem w ciąży z kosmitą” to pokręcona i absurdalna nowozelandzka komedia science fiction oraz body horror w jednym. To film, który nie pyta widzów o zgodę na przekraczanie granic, po prostu je przekracza. Można go pokochać od pierwszego wejrzenia, można też znienawidzić. Bywa obleśny, podobnie jak jego bohaterka, ale pod warstwą całego tego paskudztwa, śluzu i płynów ustrojowych skrywa się pytanie o to, czy Mary ma prawo do własnego ciała, własnych decyzji i autonomii. „Mamo, jestem w ciąży z kosmitą” to bezczelne wariactwo obdarzone obrzydliwym urokiem, kino lepkie, ekscentryczne i zaskakująco czułe. Ten film nikogo nie pozostawi obojętnym.

„Mamo, jestem w ciąży z kosmitą” jest pełnometrażowym debiutem nowozelandzkiego duetu THUNDERLIPS, czyli Seana Wallace’a i Jordana Marka Windsora, którzy rozwinęli pomysł ze swojego krótkiego metrażu „Help! I’m Alien Pregnant” z 2024 roku. W głównej roli występuje Hannah Lynch jako Mary, a partnerują jej Yvette Parsons, Arlo Green i Jackie van Beek. Światowa premiera filmu odbyła się w styczniu 2026 roku w sekcji Midnight podczas Sundance Film Festival, a następnie ruszył w dalszą podróż po festiwalach, trafiając m.in. na Night Visions, Brussels International Fantastic Film Festival, Sydney Film Festival, HÕFF, Fantasia International Film Festival i New Zealand International Film Festival. Krótko mówiąc: to potworne dziecko jeszcze się dobrze nie urodziło, a już zdążyło objechać kawał świata.