Moja krwawa walentynka

Seans z okazji 45-lecia premiery jednego z najbardziej kultowych slasherów lat 80.

Młodzież z górniczego miasteczka wznawia walentynkową zabawę mimo ostrzeżenia przed masakrą, a morderca w górniczej masce rusza na łowy. Kultowy slasher pełen brutalnego gore i klaustrofobicznego napięcia – na wielkim ekranie z okazji 45-lecia premiery.

20 lat minęło od masakry w Valentine Bluffs, małym kanadyjskim miasteczku górniczym, które od dwóch dekad żyje w cieniu eksplozji w miejscowej kopalni. Wtedy jeden z górników, Harry Warden, zamordował wszystkich, których uznał za winnych tragedii. Przestrzegł też, że wybije resztę mieszkańców, jeśli ci kiedykolwiek zorganizują walentynkową potańcówkę. Jest rok 1980, a młodzież z Valentine Bluffs traktuje jego ostrzeżenie jak część miejscowej legendy. Chcą się bawić, tańczyć, zakochiwać i uprawiać seks.

„Moja krwawa walentynka” to jeden z najbardziej kultowych slasherów lat 80. Skonstruowany jest jak klasyczny kryminał whodunit („kto zabił?”), a w efektownym i zaskakującym finale ujawnia tożsamość mordercy, który w górniczej masce makabrycznie i bez litości szlachtuje, siecze, patroszy i dźga. Jego lista ofiar kurczy się szybciej niż zawartość walentynkowego pudełka czekoladek. „Moja krwawa walentynka”, nawet 45 lat od swojej premiery, wciąż szokuje brutalnością i wciąga klaustrofobicznym klimatem. Część akcji toczy się pod ziemią, w ponurych, ciasnych kopalnianych korytarzach, a zdjęcia z tych lokacji nadal robią wrażenie. Choć krytycy w chwili premiery nie byli dla „Mojej krwawej walentynki” łaskawi, widzowie pokochali film za umiejętnie dozowane napięcie, mocne sceny gore i bohaterów, których łatwo polubić. Najlepszy dowód? W 2009 roku powstał remake z Jensenem Acklesem w jednej z głównych ról, a dwa lata temu studio Blumhouse Productions zapowiedziało nową wersję filmu – w 2026 roku wytwórnia postawiła na niezależną „Obsesję” i rozbiła bank.

Film świetnie ogląda się po latach także dzięki świetnym rolom zmarłego w 2022 roku Paula Kelmana (T.J., powracającego po latach nieobecności do miasteczka), Lori Hallier (Sarah, znudzonej czekaniem na niego) i Neila Afflecka (Axela, pocieszającego ją podczas nieobecności T.J.-a). George Mihalka po premierze „Mojej krwawej walentynki” dużo pracował i odcisnął swoje piętno na kanadyjskim kinie. W 2025 roku podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Fantasia otrzymał statuetkę za przecieranie szlaków.