Krew za krew

Krew za krew

Makabrycznie zachwycające i przerażająco brutalne kino akcji

Mega była utalentowaną zawodniczką pencak silat, indonezyjskich sztuk walki, miała nawet szansę na międzynarodową karierę. Teraz nocami walczy za pieniądze na niewielkiej arenie i naraża się na kolejne kontuzje. Jej starszy brat Bilal ma inny pomysł na utrzymanie rodziny: jest hazardzistą i nieustannie pakuje się w kłopoty. Kiedy pod zastaw oddaje rodzinny dom Megi, dziewczyna musi uratować nie tylko jego, ale i swoją przyszłość. Problem w tym, że wierzycielami są bezwzględni gangsterzy. Nie uznają błagań, a finansowe nieporozumienia rozwiązują, łamiąc kości, wyrywając zęby, miażdżąc gałki oczne i odcinając głowy.

Sidharta Tata, twórca cenionych horrorów „Waktu Maghrib” i „Malam Pencabut Nyawa”, udowadnia „Krew za krew” , że równie dobrze odnajduje się w kinie akcji. Jego film jest brudny, brutalny i nieprzyzwoicie dynamiczny. Kości trzeszczą, szyby pękają, stoły rozpadają się na drzazgi, a wszystko, co znajduje się w zasięgu ręki, może za chwilę zamienić się w śmiercionośną broń. Kamera nie ucieka od bólu bohaterów, dzięki czemu każda konfrontacja przypomina walkę o życie, a nie perfekcyjnie wyćwiczony pokaz sztuk walki. To kino, które nie pozwala widzom spokojnie usiedzieć w fotelu: makabryczne, brutalne i jednocześnie wizualnie zachwycające.

Livi Ciananta tworzy znakomitą kreację, łącząc emocjonalną wiarygodność z imponującą sprawnością fizyczną. Większość wymagających scen akcji aktorka wykonała samodzielnie po intensywnych treningach. Jeśli to jej ekranowy debiut w kinie akcji, trudno wyobrazić sobie mocniejsze wejście. Indonezyjskie kino właśnie zyskało nową gwiazdę. Producentem wykonawczym filmu jest Iko Uwais, gwiazda kultowego „The Raid”, a za choreografię odpowiada legendarny Uwais Team. Po seansie można zacząć podejrzliwie patrzeć na krzesła, rury i butelki.