Czarne zombie

Czarne zombie

Jeden z najbardziej wyeksploatowanych motywów w historii kina wywrócony do góry nogami

Zombie. Słyszymy to słowo i widzimy żywego trupa o pustych oczach i powolnym kroku. Znamy go z filmów George’a A. Romero, „Resident Evil”, „The Last of Us” czy z niezliczonej taniochy klasy B i gier komputerowych. Ale co właściwie o nim wiemy? Nie wszystko co wydaje nam się oczywiste jest prawdą. A przynajmniej nie całą. Zombie pochodzą z Haiti, a nie z Hollywood. Zanim stały się ikoną horroru, były przede wszystkim metaforą niewolnictwa, kolonialnej przemocy i odebranego człowieczeństwa.

„Czarne Zombie” to dokument, który bierze jeden z najbardziej wyeksploatowanych motywów w historii kina i wywraca go do góry nogami. Reżyserka Maya Annik Bedward rozkopuje popkulturowy cmentarz, żeby odkryć historię, którą przez dekady skutecznie zasypywano. Łączy kino grozy z historią, antropologią, religią i polityką, pokazując, że zombie nigdy nie był przede wszystkim potworem. Był człowiekiem pozbawionym wolności, głosu i własnej tożsamości. Hollywood zawłaszczyło tę narrację i zamieniło ją w makabryczną rozrywkę. Bedward oddaje żywym trupom honor.

Ale „Czarne Zombie” nie jest akademickim wykładem ani naukowym nudziarstwem. Reżyserka prowadzi na naszych oczach śledztwo, zabiera nas w podróż przez historię kina, wierzenia VooDoo i kulturę karaibską. Bedward rozmawia z historykami, sceny z krwawych filmów zestawia z haitańskimi wierzeniami i opowieściami o kolonializmie. Przed kamerę zaprasza nie tylko specjalistów, ale i gwiazdy: legendarnego gitarzystę Slasha czy mistrza efektów specjalnych Toma Saviniego. Efekt jest piorunujący. To nie jest kolejny dokument o kinie grozy, lecz film o tym, jak popkultura odbiera cudzej historii jej prawdziwe znaczenie.